
işde hayatım avuçlarında bir sıkımlık
içim kan ağlıyor bilinmedik bi sebebden
ışıklar gibi dökülüyor yaşlar
ve hiç bitmeyen bi ışık var içimde
ağlasammı gülsemmi bilmiyorum
ellerimi yere koymuş sevgi arıyorum
bi gülüş arıyorum belki candan
umutlarımın yanında kalmış sevgi dolu ayrılıkdan
ayrılıgı yaşıyorum belki bilmeden
sevgiyi salıyorum boş kalan gönül bozkırlarıma
ayrılığın hüznünü yaşıyorum sevginin yanında
özlemi akıtıyorum bilmedik diyarlara
ve şunu çok iyi bil ki seni hala seviyorum
ve hala sen diye geceleri uyanıyorum
ummadık hayellerle kendimi avuturken ben
senin için ağlıyorum derinden
sen git bana kalan umut olsun
bana kalan senin kokun olsun
birde biricik dostum kaldırımlar kalsın yanımda
onlara okuyayım yanlızlığın şiirini
onlarla paylaşayım içimdeki bitmeyen hasreti
ve sonra senin fark etmediğin ve edemiyeceğin ben
hıçkırıklarımı gömeyim en yürekden
sonra yine dalıp uzaklara bakarken
haykırayım geceye senin için
sen diye ağlarken yine ben
sen bakıver resimleri bensiz sessiz ve derinden
hemde beni hiç bilmeden
ben sana vermişim bir resim yürekden bir parça
üstünde kalbimim resmi var sen bilmesende
ve ben yine dalarken esrarlı bi gecede esrara
sen de bakıver hiç bitmeyen umuda
ve umutlar senle olsun her gece
beni dost eden geceler
senide arkadaş eder belki sen bilmeden
bilemeden
vede hiç bitmeden
|
• 4/5/2006 - Başlıksız Yorum
mona roza siirinin sarkisi cok mükemmel ya...
selam ve dualarimla
Hazan