|
Fotoğrafın tüm hakkı Recep Güleç'e aittir. Kendisine ulaşmak isteyenler buradan ziyaret edebilirler. 
ya umutlarda biterse diye başladım meğer o an umutların tükendiği noktadaymışım hayat sessizce almış yanımdan her sevdiğimi bir sen kalmışdın hayattan sakladığım, onuda arıyor şimdi uzatmış ellerini önüme almak istiyor seni öldürürcesine üzerime geliyor her nefesimde seni saklıyorum inadına hayattan hayat, onu isdiyorsun biliyorum; hemde bana acımadan aldın gittin işde yine yanlızım bu diyarda ellerimde kokun kalmış içimde sevgin yanlızlık koynunu açmış, bağrına basmış beni dost dediğim yanlızlıkmış bana sanki yanlızlıkmış beni anlayan, bilen, duyan avuçları ile bana ab-ı hayatı sunup sevindiren ve uzaklardan seslenen sen... karlar kaplamış dağlarımı bembeyaz kimi sevmişsem hayat onunla vurmuş beni yüzüm gülerken hayatın en acı haline tanınmaz etmiş sırtımdaki hançer yaraları beni kendime her hancer sırtımdan gelmiş üstüme sırtım yaralardan değil de çığlıklardan yırtılmış ölürcesine hayat, seni seviyorum her zaman, derken bile nefretimi akıtmışım içimden, yüzüne hittetle bırakmışım dünyayı şimdide arkamda sana geliyorum bu sefer içimden ağlayarak sana ulaşmama az kaldı sevdiğim yerim uzaklardaki sevdiğim sana geldim bu sefer içimi boşaltıp bu diyarlara sana uzatıyorum elimi sana geliyorum sen biliyorsun beni istanbulum sen anlıyorsun beni en iyi sana dert yanıyorum kıyında sana yaslanıp ağlıyorum isdediğim zaman ve yerde bana dargınsın biliyorum üzgünsün belkide neden diyorsun neden bu sefer gelmedin gelipde yanlız başına bana derdini söylemedin kıyımda saatlerce gezerken mırıldanmadın bana beni anlatmadın diyorsun biliyorum dargın ve kırğınsın bana her semtinle seni seviyorum istanbulum bunu unutma, kalbim seninle sen benim sevdiğimsin yarimsin yarim kucaklarında can verdi son nefesini sen hissettin sen aldın geldin yanıma onu sen söyledin son cümlelerini bana işde son cümleler geliyor belkide,son heceler başladık bitiriyoruz burayıda neler geldi istanbulum başıma bir bilsen ağlamamak için sebeb arardın kollarımda ağlamak isdeyen sen ama korkma son demlerim burda bak çığlıklar yükseliyor son şiirim ölürken senle canlanıyor unutma beni İstanbulum sakın unutma sen başka dost bulamadım bari sen beni kandırma sen sırtımdan bir hançer saplayıpda kaçma sana geliyorum istanbulum beni sakın bırakma dungeon kardeş kusura bakma sobeye bi sonraki yazıda cevap vereyim
| 
nejat kozan 
• 21/9/2006 - .:.
Ne gözyaşını,ne İstanbul'un hüzün dalgasını göremedim gizlediniz benden.
Ama damağım,dudağım tuza kesti,
Yaktınız yüreğimi!